یاد خدا و امام حسین علیه السلام ( قسمت دوم )
شب عاشورا مهلتى براى «یاد خدا»
امام حسین« علیه السلام » عصر تاسوعا به برادرش حضرت ابوالفضل« علیه السلام » فرمود: «به سوى ایشان برگرد و از ایشان مهلتى بخواه
که امشب را صبر کنند و کارزار را به فردا اندازند که امشب قدرى نماز و دعا و استغفار کنم. خدا مى داند که من نماز و تلاوت قرآن و کثرت دعا و
استغفار را دوست مى دارم»۱
آن حضرت و یارانش تمام آن شب را به عبادت و دعا و تلاوت قرآن، تضرع و مناجات بسرآوردند و صدای تلاوت و عبادت از آنها بلند بود.۲
«یاد خدا» هنگام صف آرائى در برابر سپاه فراوان دشمن
آن حضرت بعد از اقامه نماز صبح، صفوف لشکرش را منظم کرد و دست به دعا برداشت و گفت: «اللّهمّ أنت ثقتى فى کل کرب و أنت رجائى فى
کل شده و أنت لى فى کل أَمر نزل بى ثقه وعُدّه…فأنت ولى کل نعمه و صاحب کل حسنه و منتهى کل رغبه»: خدایا! در هر مشقتى اطمینان و
اعتماد به تو دارم و در هر سختى امید من تو هستى و در هر چیزى که بر من نازل مى شود تکیه گاه و کمکم تو هستى، پس صاحب هر نعمت
و هر نیکى و نهایت و پایان هر خواسته، تو هستى.۳
آنگاه مرکب خویش راطلبید و سوار شد و به صوت بلند فریاد داشت: «اى مردم براى نفس عجله نکنید، گوش به کلام من دهید تا شما را به آنچه
سزاوار است موعظتى گویم…همانا ولى من خداوندى است که قرآن را فرو فرستاده است و اوست متولى امور صالحان.»۴
و فرمود: «به خدا سوگند که هرگز سخن دروغ نگفته ام از زمانى که دانسته ام خداوند دروغگو را دشمن مى دارد»۵
توکل در حد اعلاى آن
بار دیگر به جهت اتمام حجت در مقابل لشگر قرار گرفت، پس از موعظه و اتمام حجت فرمود: «…اکنون رأى خود را فراهم کنید و با اتباع خود
همدست شوید و مشورت کنید تا امر بر شما پوشیده نماند. پس از آن قصد من کنید و مرا مهلت مدهید، همانا من توکل کرده ام بر خداوندی که
پروردگار من و شما است که هیچ متحرک و جاندارى نیست مگر اینکه در قبضه قدرت اوست وهمانا پروردگار من بر طریق مستقیم و عدالت
استوار است، جزاى هر کسى را مطابق کار او مى دهد…(سپس بر آنها نفرین کرد و در پایان عرضه داشت : ) توئى پروردگار ما، برتو توکل کردیم
و به سوى تو انابه نمودیم وبه سوى تواست بازگشت همه».۶
۱- شیخ عباس قمی ، منتی الآ مال ، ج۱، ص ۳۹۵
۲- همان ، ص ۳۹۹
۳- همان، ص ۴۰۰
۴و ۵- همان ، ص۴۰۱
۶- همان ، ص۴۰۴