محوریت «تقوی» برای قبولی اعمال صالح

خدای متعال دراین باره در قرآن می فرماید: «ِانَّما یَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِین»[۱](خدا تنها از پرهیزکاران می‌‏پذیرد.)

دو نکته:

۱-براساس آیه فوق کارهای خوب انسان مانند نماز،روزه، زیارت خانه خدا و حضرات معصومین علیهم السلام، تشکیل و یا حضور در مجالس مربوط به آنها، احسان و انفاق به فقرا و نیازمندان وحتی جهاد در راه خدا و…، بدون «تقوی» نتیجه‌ای نخواهد داشت و اگر کسی روز قیامت در مرحله  حساب و کتاب و رسیدگی به اعمالش نتیجه‌ای از آنها نگرفت و دستش خالی بود، باید خودش را ملامت کند و این حسرت و پشیمانی هم در آن روز هیچ سودی به حالش نخواهد داشت.

۲-از نظر اسلام کیفیّت عمل مهمتر از کمیّت و مقدار آن است؛ به همین خاطر پاک‌سازی اعمال از ناخالصی‌ها ضرورت دارد. امام صادق علیه السلام می‌فرماید: «لَا تَنْظُرُوا إِلَى طُولِ رُکُوعِ الرَّجُلِ وَ سُجُودِهِ فَإِنَّ ذَلِکَ شَیْ‏ءٌ قَدِ اعْتَادَهُ فَلَوْ تَرَکَهُ اسْتَوْحَشَ لِذَلِکَ وَ لَکِنِ انْظُرُوا إِلَى صِدْقِ حَدِیثِهِ وَ أَدَاءِ أَمَانَتِهِ‏^{»[۲] (} به طول دادن رکوع و سجود مرد ننگرید، زیرا به آن عادت کرده و اگر ترک کند، وحشتش می‌گیرد، ولی به راستی گفتار و اداء امانتش بنگرید.)

ار روایت فوق استفاده می‌شود که یکی از خطرناکترین و خسارت‌بارترین کارهای ما، عدم کنترل زبان و «بی‌تقوایی» در این عرصه است و «دروغ گوئی» نمونه‌ای ازآثار منفی و زیان‌بار آن است که در جامعه مشکلات فراوانی را بوجود می‌ آورد. همینطور علاقه شدید و وابستگی به مال دنیا که انسان را به حرام خوری، عدم رعایت حقوق دیگران و خیانت در امانت گرفتار می‌کند؛ طبیعی است که با اینگونه اعمال و روحیه خاص،  روزه و نماز‌ و… انسان ارزشی نخواهد داشت.  چه ضرری از این بالاتر که کسی آنهمه زحمت بکشد و عمری با عنوان شیعه اهلبیت علیهم السلام زندگی کند ولی در آخرت چیزی دستش را نگیرد!!!

#تقوی_اساس_ایمان_است.

[۱] -سوره مائده، آیه۲۷

[۲] -مجلسی، بحار الأنوار (ط – بیروت)، ۱۴۰۳ق، ج‏۶۸،ص۸.