یاد خدا

ذکر نام خدا

در این باره خداوند متعال فرمود:

«واذکراسم ربکّ و تَبتلُ إِلیه تبتیلاً»: نام پروردگارت را یاد کن و تنها به او دل ببند.(۱)«اسم» لفظى است که بر «مسمّا» دلالت مى‏ کند، آیه شریفه اطلاق دارد؛ لذا یاد خدا با هر اسمى که به نحوى به او مربو است، چه اسم ذات و یا صفات، همه را شامل مى‏ گردد.

درباره «ذکر نام خدا» در آغاز کارها مخصوصا کارهاى مهم، تأکید فراوان شده است.علامه طباطبائى (قدس سره) مى‏ فرماید: «روش معمول بین مردم هم این است که هر گاه کارى را شروع مى‏ کنند با نام عزیزى از عزیزان و یا بزرگى از بزرگان خود شروع مى ‏کنند تا کارشان مبارک و داراى شرافت باشد و یا عامل یادآورى آنها گردد. بردن نام خدا در ابتداى کارها از جمله در سخن گفتن، براى این است که آن معنا(و کار و یا هر چیزى که) که بعد از بسم الله الرحمن الرحیم مى‏ آید با نام خداوندى که هلاکت و بطلان درباره او معنا ندارد علامت گذارى شود».(۲)

استفاده از این راه براى ذکر خدا اختصاص به گروه مخصوص و یا حالت، زمان و مکان خاصّى ندارد؛ بلکه همه بندگان مؤمن خدا و در هر حالى که هستند و نیز در هر زمان و مکانى که قرار مى‏ گیرند به ویژه در حالات سخت و حساس و زمانهاى خاص و بحرانى و مکانهاى مقدس، چه خوب است که نام خدا را ذکر کنند و از برکات آن بهره‏ مند شوند. در آیات متعدد، مساجد به عنوان یک مکان مقدس و محل عبادت خدا، مرکزى براى ذکر نام پروردگار متعال معرفی شده است:

«وَ مَنْ أَظلم ممّن منع مساجد اللّه‏ أن یذکر فیه اسمه…» :کیست ستمکارتر از کسى که از ذکر نام خدا در مساجد جلوگیرى کرد… .(۳)

و در آیه دیگر از مساجد به عنوان مکانى که نام خدا در آن زیاد ذکر مى‏ شود، یاد شده است.(۴) از همین جا معلوم مى‏ شود که اوقات نماز، چون معمولاً نمازها در مساجد و در وقت فضیلت برگزار مى‏ گردد، بهترین زمان براى «ذکر نام خدا» هستند. ذکر نام خدا در برخى از آیات،(۵) هنگام ذبح و صید و یا نحر حیوان حلال گوشت به عنوان یک تکلیف الزامى مطرح شده است.

ذکر نام خدا از این جهت که علامت و اشاره به صاحب نام است، در حقیقت ذکر خدا است چنان‏چه اگر بخواهند کسى را به نام صدا بزنند و یا اسم او را بیاورند. منظور خود شخص است که صاحب این نام است نه نام او. البته هر کدام از نامهاى خداوند متعال داراى آثار و برکات خاصى در گرفتن و دریافت فیض الهى مى ‏باشد؛ چنانچه درباره اسماء حسناى الهى، رسول خدا« صلى‏ الله ‏علیه‏ و‏آله »فرمود:

«خداوند متعال نود و نه اسم دارد هر کس آنها را بشمارد داخل بهشت خواهد شد»(۶) هدف از این شمارش اسماء الهى و یا نام بردنها و ذکر کردنها تخلّق به این اسماء و پیاده کردن پرتوى از نامهاى عالِم، رحمان و رحیم و جواد و کریم و…در وجودمان مى‏ باشد تا هم بهشتیمان کند و هم دعایمان را مستجاب فرماید .(۷)


۱ – مزمل آیه ۸
۲ – المیزان ج ۱ ص ۱۸
۳ – بقره آیه ۱۱۴
۴ – حج آیه ۴۰
۵ – مائده آیه ۴ و انعام آیه ۱۱۸ و ۱۱۹ و حج آیه ۳۶
۶ – تفسیر نمونه ج ۱۲ ص ۳۲ با کمی تغییر
۷ – همان

نوشته‌های مشابه