یاد خدا
ذکر نام خدا
در این باره خداوند متعال فرمود:
«واذکراسم ربکّ و تَبتلُ إِلیه تبتیلاً»: نام پروردگارت را یاد کن و تنها به او دل ببند.(۱)«اسم» لفظى است که بر «مسمّا» دلالت مى کند، آیه شریفه اطلاق دارد؛ لذا یاد خدا با هر اسمى که به نحوى به او مربو است، چه اسم ذات و یا صفات، همه را شامل مى گردد.
درباره «ذکر نام خدا» در آغاز کارها مخصوصا کارهاى مهم، تأکید فراوان شده است.علامه طباطبائى (قدس سره) مى فرماید: «روش معمول بین مردم هم این است که هر گاه کارى را شروع مى کنند با نام عزیزى از عزیزان و یا بزرگى از بزرگان خود شروع مى کنند تا کارشان مبارک و داراى شرافت باشد و یا عامل یادآورى آنها گردد. بردن نام خدا در ابتداى کارها از جمله در سخن گفتن، براى این است که آن معنا(و کار و یا هر چیزى که) که بعد از بسم الله الرحمن الرحیم مى آید با نام خداوندى که هلاکت و بطلان درباره او معنا ندارد علامت گذارى شود».(۲)
استفاده از این راه براى ذکر خدا اختصاص به گروه مخصوص و یا حالت، زمان و مکان خاصّى ندارد؛ بلکه همه بندگان مؤمن خدا و در هر حالى که هستند و نیز در هر زمان و مکانى که قرار مى گیرند به ویژه در حالات سخت و حساس و زمانهاى خاص و بحرانى و مکانهاى مقدس، چه خوب است که نام خدا را ذکر کنند و از برکات آن بهره مند شوند. در آیات متعدد، مساجد به عنوان یک مکان مقدس و محل عبادت خدا، مرکزى براى ذکر نام پروردگار متعال معرفی شده است:
«وَ مَنْ أَظلم ممّن منع مساجد اللّه أن یذکر فیه اسمه…» :کیست ستمکارتر از کسى که از ذکر نام خدا در مساجد جلوگیرى کرد… .(۳)
و در آیه دیگر از مساجد به عنوان مکانى که نام خدا در آن زیاد ذکر مى شود، یاد شده است.(۴) از همین جا معلوم مى شود که اوقات نماز، چون معمولاً نمازها در مساجد و در وقت فضیلت برگزار مى گردد، بهترین زمان براى «ذکر نام خدا» هستند. ذکر نام خدا در برخى از آیات،(۵) هنگام ذبح و صید و یا نحر حیوان حلال گوشت به عنوان یک تکلیف الزامى مطرح شده است.
ذکر نام خدا از این جهت که علامت و اشاره به صاحب نام است، در حقیقت ذکر خدا است چنانچه اگر بخواهند کسى را به نام صدا بزنند و یا اسم او را بیاورند. منظور خود شخص است که صاحب این نام است نه نام او. البته هر کدام از نامهاى خداوند متعال داراى آثار و برکات خاصى در گرفتن و دریافت فیض الهى مى باشد؛ چنانچه درباره اسماء حسناى الهى، رسول خدا« صلى الله علیه وآله »فرمود:
«خداوند متعال نود و نه اسم دارد هر کس آنها را بشمارد داخل بهشت خواهد شد»(۶) هدف از این شمارش اسماء الهى و یا نام بردنها و ذکر کردنها تخلّق به این اسماء و پیاده کردن پرتوى از نامهاى عالِم، رحمان و رحیم و جواد و کریم و…در وجودمان مى باشد تا هم بهشتیمان کند و هم دعایمان را مستجاب فرماید .(۷)
۱ – مزمل آیه ۸
۲ – المیزان ج ۱ ص ۱۸
۳ – بقره آیه ۱۱۴
۴ – حج آیه ۴۰
۵ – مائده آیه ۴ و انعام آیه ۱۱۸ و ۱۱۹ و حج آیه ۳۶
۶ – تفسیر نمونه ج ۱۲ ص ۳۲ با کمی تغییر
۷ – همان