صعود کنندگان
صعود به «قلّه سعادت»
مهمترین دستآورد یک ماه روزهداری درماه مبارک رمضان، تحصیل «تقوای الهی» است؛ در این باره در قرآن می خوانیم: «یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا کُتِبَ عَلَیْکُمُ الصِّیامُ کَما کُتِبَ عَلَى الَّذِینَ مِنْ قَبْلِکُمْ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ»[۱](اى کسانى که ایمان آوردهاید روزه بر شما نوشته شده است آن گونه که بر امتهایى که قبل از شما بودند، نوشته شده بود؛ شاید با تقوی شوید).
و این «با تقوی شدن» برای هر فردی میّسر نمی شود؛ اینکه فرمود: «شاید با تقوی شوید» و نفرمود «با تقوی میشوید»نشانگر این است که عملا رسیدن به این مقام کار دشواری است و لذا این توفیق برای هر کسی حاصل نمیشود.
امام صادق علیه السلام در تفسیر و تبیین حقیقت «تقوای الهی» میفرماید: «خداوند انسان را درجایی که فرمان داده است، غایب نبیند و در جاییکه نهی کرده است، حاضر نبیند.»[۲] و این یعنی انجام واجبات و ترک کارهای حرام. آیا واقعا همه روزهداران در این ماه مبارک، به این مرحله از معنویت میرسند که بتوانند همه واجبات را انجام و محرمات را کنار بگذارند؟ پاسخ کاملا روشن است و همه میدانیم که چنین نیست؛ و اگر کسی احساس کند که در این خصوص واقعا موفق بوده باید قدردان این لطف الهی که شامل حالش شده، باشد و بداند که به قلّه بلند سعادت دنیا و آخرت صعود کرده است.
[۱] – سور بقره، آیه۱۸۳
[۲] – محمدی ری شهری، میزان الحکمه، ۱۳۷۷ش، ج۱۴، ب۴۱۷۳۷، ح۲۲۴۷۰.