یاد خدا و امام حسین ( علیه السلام )
امام حسین« علیه السلام » اسوه و الگوی جهانیان در مورد « یاد یادخدا »
آن حضرت بعد از امتناع از بیعت با یزید ملعون، مصلحت را در این دیدند که با اهل بیت خود از مدینه خارج شوند. هنگام خروج از شهر جدش، همان آیه اى راتلاوت فرمود که مربوط است به هجرت حضرت موسى« علیه السلام » :«فخرج منها خائفا یترقب قال رَبَّ نَجّنى من القوم الظالمین»: موسى از شهر خارج شد در حالى که ترسان بود و هر لحظه در انتظار حادثه اى، عرض کرد: پروردگارا! مرا از این قوم ظالم رهایى بخش.۱
و چون داخل مکه معظمه شدند، آیه دیگرى را از قرآن که مربوط به جریان ورود حضرت موسى« علیه السلام » به شهر «مدین» است تلاوت فرمودند: «و لما توجه تلقاء مدین قال عسى ربى أَنْ یهدینى سواء السبیل»: هنگامى که متوجه جانب مدین شد،گفت: امیدوارم پروردگارم مرا به راه راست هدایت کند.۲
انتخاب و تلاوت اینگونه آیات از قرآن، نشانگر این مطلب است که آن حضرت در همه حال به «یاد خدا» بوده و تنها از او، درخواست عنایت و هدایت داشته است. و دیگر اینکه برنامه حرکتش بر محور اوامر الهى و رضایت حق تعالى انجام مى پذیرفته و لذا آنگاه که مجبور شد به جهت رعایت احترام خانه خدا و جلوگیرى از خونریزى در حرم امن الهى حج خود را نیمه تمام گذارده و از مکه خارج شود؛ وقتى تصمیم بر خروج از مکه گرفت خطاب به اصحاب و اهل بیت(ع) خود فرمود: «…چاره اى و گریزى نیست از روزى که قلم قضا بر کسى رقم رانده و ما اهل بیت رضا به قضاى خدا داده ایم و بر بلاى او شکیبا بوده ایم و خدا به ما عطا خواهد فرمود مزدهاى صبر کنندگان را…اکنون کسى که در راه ما از بذل جان نیندیشد و در طلب لقاى حق از فداى نفس خویش نپرهیزد باید با من کوچ کند من بامدادان کوچ خواهم کرد انشاءالله».۳
باز آن حضرت در پاسخ مردى از «بنى مکرمه» که از حضرت درخواست انصراف از سفر به سوى کوفه را داشت فرمود:«اى مرد آنچه تو خبر مى دهى بر من پوشیده نیست و لیکن اطاعت امرالهى واجب و تقدیرات ربانى واقع شدنى است».۴
اقامه نماز جماعت در هواى بسیار گرم
آن حضرت بعد از برخورد با سپاه دشمن که فرماندهى آنها را «حر» (علیه الرحمه) بر عهده داشت و پس از سیراب نمودن آنها و اسب هایشان، وقتى که هنگام نماز ظهر شد، نمازش را در هواى بسیار گرم و به صورت جماعت در حالی که سپاه حر نیز به حضرت اقتدا کرده بودند بر پانمود و در پایان خطاب به سپاه کوفه فرمود: «ایها الناس اگر از خدا بپرهیزید و حق اهل حق را بشناسید خدا از شما بیشتر راضى و خوشنود مى شود».۵
آمادگى آن حضرت براى هرگونه جانفشانى در راه خدا و پرهیز از هر گونه ذلّت در برابر دشمن
به روایت سیدبن طاوس آنگاه که فرستاده ابن زیاد در «عذیب هجانات» به حر رسید و حر به موجب این نامه کار را بر امام حسین« علیه السلام » واهل بیتش سخت گرفت، حضرت اصحاب خود را جمع کرد و در میان ایشان به پا خاست و خطبه اى در نهایت بلاغت، مشتمل بر حمد و ثناى الهى اداء کرد، پس فرمود: «همانا کار ما به اینجا رسیده که مى بینید، و دنیا از ما رو گردانیده و جرعه زندگانى به آخر رسیده و مردم از حق، دست برداشته اند و بر باطل جمع شده اند هرکه ایمان به خدا و روز جزا دارد باید که از دنیا روى برتابد و مشتاق لقاء پروردگار خود گردد؛ زیرا شهادت در راه حق مورث سعادت ابدى است و زندگى با ستمکاران و استیلاى ایشان بر مؤمنان به جز محنت و عناد ثمرى ندارد».۶
یاد خدا هنگام ورود به صحراى کربلا
آن حضرت آنگاه که وارد صحراى کربلا شدند و از نام آنجا پرسیدند، به محض شنیدن نام «کربلا» خدا را یاد نمودند و از سختى و مشکلات آنجا به خدا پناه بردند و فرمودند: «اللّهم إِنّى أَعوذبک من الکرب و البلاء»: خدایا! همانا من از سختى و گرفتارى (این مکان) به تو پناه مى آورم. ۷
۱- سوره قصص ، آیه۲۱
۲- سوره قصص ، آیه۲۲
۳- قمی ، شیخ عباس ، منتهى الآمال بی تا، ج ۱ ، ص۳۷۵
۴- همان ، ج۱، ص۳۸۳
۵- همان، ج ۱، ص ۳۸۵
۶- همان ، ج ۱ ، ص ۳۸۸
۷- همان ، ج ۱، ص ۳۸۹